Bron: BlackRock Investment Institute en LSEG Datastream, september 2026. De grafiek toont de verwachte winstgroei over twaalf maanden en de 12-maands forward koers-winstverhouding voor MSCI Emerging Markets en MSCI USA.
Jarenlang was beleggen in opkomende markten een oefening in geduld. Iedere keer hetzelfde verhaal. Hogere economische groei, een jonge bevolking, goedkope aandelen. En vervolgens presteerden Amerikaanse aandelen toch weer beter. Dat heeft beleggers murw gebeukt. Begrijpelijk. Maar juist dan ontstaan kansen. Ik blijf een valuebelegger.
De argumenten zijn niet langer alleen macro-economisch. De bedrijfswinsten doen nu mee. Analisten verwachten dat de winst per aandeel in de MSCI Emerging Markets-index de komende twaalf maanden met ruim 34% stijgt. Voor Amerikaanse aandelen ligt dat rond 20%. Tegelijkertijd betaal je voor emerging markets ongeveer 10 keer de verwachte winst, tegenover bijna 20 keer in de VS. De EM-waardering behoort daarmee tot de goedkoopste tien procent van de afgelopen twintig jaar. Een interessante combinatie: bijna twee keer zo hoge verwachte winstgroei tegen ongeveer de helft van de waardering van de VS.
Van underperformance naar inhaalslag
Goedkoop alleen is nooit voldoende geweest. Er is altijd een katalysator nodig. Emerging markets konden jarenlang goedkoop blijven terwijl Amerikaanse technologiebedrijven telkens sneller groeiden, winstgevender werden en meer kapitaal aantrokken. De relatieve underperformance werd daarmee bijna zelfversterkend. Geld stroomde naar de VS, indexgewichten stegen en beleggers vroegen zich af waarom ze überhaupt nog buiten Amerika moesten kijken.Die scepsis is nu onderdeel van het argument vóór EM. Verwachtingen zijn lager. Positionering minder uitgerekt. En belangrijker: de winstgroei begint eindelijk harder te lopen. Eerder dit jaar vond ik de hausse en de leverage in Zuid-Korea een punt van zorg. Maar na de correctie en deleveraging deze zomer zijn die zorgen afgenomen. Stap maar weer in.
AI zonder Amerikaans paspoort
Een andere reden is AI. De neiging bestaat om AI gelijk te stellen aan Amerikaanse megatech. Dat is te simpel. De investeringsgolf vraagt chips, geheugen, stroom, koper, datacenters en netwerken. En veel daarvan komt juist uit emerging markets. Zuid-Korea en Taiwan zitten midden in de keten van halfgeleiders, geheugen en hardware. Brazilië en andere Latijns-Amerikaanse economieën leveren grondstoffen en fysieke infrastructuur die nodig zijn om de AI-uitbouw mogelijk te maken.
Daar zit voor mij ook de interessante verbinding met ons bredere schaarsteverhaal. Een verhaal dat, met een eigen twist, ook hier speelt. Zie hiervoor het paper 'strategische capaciteit in Europa met focus op Nederland ' dat mij de afgelopen weken van de straat hield. Je kunt geen datacenter bouwen zonder energie. Geen chip produceren zonder specialistische materialen. Geen netwerk uitbreiden zonder koper. Maar terug naar Emerging Markets. Ze zijn niet simpelweg een goedkope versie van ontwikkelde markten. Ze bieden blootstelling aan andere delen van dezelfde investeringsgolf.
De dollar helpt, maar hoeft niet
Een zwakkere dollar zou een extra rugwind zijn. Dat maakt financieringscondities ruimer, ondersteunt lokale valuta en trekt doorgaans internationaal kapitaal richting emerging markets. Maar ik zou daar de EM-case niet van afhankelijk willen maken. Het verhaal staat ook zonder verdere dollardaling. Winstgroei, waardering en blootstelling aan structurele schaarste zijn voldoende om positiever te worden. Een zwakkere dollar is dan mooi meegenomen.
Kapitaal wordt duurder
Daar staat wel iets tegenover. Wereldwijd wordt kapitaal duurder. Lange rentes staan rond niveaus die we decennialang niet hebben gezien. De olieprijs is stijgt weer en inflatierisico’s zijn niet verdwenen. Dat betekent dat de lat voor ieder aandeel hoger komt te liggen. Een koers-winstverhouding van twintig keer is makkelijker te verdedigen bij een rente van 2% dan bij 5%. In zo’n wereld moet winstgroei harder werken om hogere disconteringsvoeten te compenseren. Precies daarom spreekt de EM-rekensom me aan. Goedkoop is prettig. Goedkoop mét sterke winstgroei is beter.
Niet één emerging market
Maar we moeten niet terugvallen in het oude denken dat emerging markets één blok vormen. Dat is nooit zo geweest. En nu al helemaal niet. Korea is geen Brazilië. Taiwan is geen India. En China vraagt weer een heel andere analyse. Juist die verschillen zijn aantrekkelijk. In Azië draait veel om technologie en de fysieke AI-keten. In Latijns-Amerika gaat het eerder om energie en grondstoffen. Dat maakt selectie belangrijker dan simpelweg “EM kopen”.
Van underperformance naar inhaalslag
Goedkoop alleen is nooit voldoende geweest. Er is altijd een katalysator nodig. Emerging markets konden jarenlang goedkoop blijven terwijl Amerikaanse technologiebedrijven telkens sneller groeiden, winstgevender werden en meer kapitaal aantrokken. De relatieve underperformance werd daarmee bijna zelfversterkend. Geld stroomde naar de VS, indexgewichten stegen en beleggers vroegen zich af waarom ze überhaupt nog buiten Amerika moesten kijken.Die scepsis is nu onderdeel van het argument vóór EM. Verwachtingen zijn lager. Positionering minder uitgerekt. En belangrijker: de winstgroei begint eindelijk harder te lopen. Eerder dit jaar vond ik de hausse en de leverage in Zuid-Korea een punt van zorg. Maar na de correctie en deleveraging deze zomer zijn die zorgen afgenomen. Stap maar weer in.
De week in review
