Bron: BlackRock Investment Institute en LSEG Datastream, mei 2026. De grafiek toont de relatieve performance van regio’s, landen en sectoren sinds het uitbreken van het conflict in het Midden-Oosten.
De afgelopen weken kreeg ik regelmatig de vraag hoe aandelenmarkten recordhoogtes kunnen bereiken terwijl de Straat van Hormuz dicht is en olieprijzen fors zijn gestegen. Het antwoord is dat beleggers vooral vooruitkijken. Het nieuws wordt niet beter, maar wel minder slecht. De befaamde tweede afgeleide. Dat is vaak al voldoende. Maar er is meer.
Hogere nominale groei
Ja, hogere energieprijzen weerspiegelen de economische schade van de verstoring in het Midden-Oosten. Dat heeft gevolgen voor groei en inflatie. De inschatting is dat wereldwijde groei -0,5% lager zal zijn en inflatie 1,0% hoger. Dat betekent dus ook dat nominale groei – wat van belang is voor omzetgroei van bedrijven – hoger is. Als marges dan op peil blijven, is winstgroei ook hoger. Als koerswinstverhoudingen dan niet fors dalen of gelijk blijven, stijgen koersen.
De AI-revolutie
Daarnaast prijzen aandelenmarkten ook nog iets anders in: de enorme winstgroei die voortkomt uit de wereldwijde AI-investeringsgolf. Dat verklaart ook waarom aandelen in de VS en Azië beter presteren dan Europese. Europa is simpelweg gevoeliger voor hogere energieprijzen en heeft minder directe exposure in de grote AI-winnaars. In de Verenigde Staten is de winstgroei nog steeds indrukwekkend te noemen. De verwachte winstgroei voor de S&P 500 ligt inmiddels rond de 28%. Cijfers die we normaliter zien als we uit een recessie komen. Niet als de basis al hoog is. De Magnificent Seven trekken opnieuw een groot deel van de investeringsgolf naar zich toe. Datacenters, chips, cloud-infrastructuur en cybersecurity vormen samen in sneltreinvaart een industriële revolutie .
De hamvraag voor beleggers is daarom niet of aandelen te duur zijn, maar waar de grens ligt van hogere rentes. Want de AI-uitbouw vraagt gigantische hoeveelheden kapitaal. Niet alleen voor technologie roept om kapitaal, maar ook de energie-infrastructuur en defensie. In een wereld waarin overheden allemaal kampen met hoge begrotingstekorten betekent dit dat de vraag naar kapitaal structureel stijgt. En dus ook de kosten ervan.
Inflatieangst
Hier zit meteen het belangrijkste verschil met eerdere economische schokken. Tijdens eerdere crises konden centrale banken rentes behoorlijk verlagen zonder zich zorgen te maken over inflatie. Dat ligt nu anders. Hogere energieprijzen versterken de toch al hardnekkige inflatie. Zijn de hogere olieprijzen van tijdelijke aard of sijpelen ze structureel door in lonen en dienstenprijzen? Zolang inflatie niet opnieuw ontspoort, kunnen aandelenmarkten hogere rentes aan. Maar als de combinatie van hogere energieprijzen, de stijgende kapitaalvraag en begrotingstekorten leidt tot een forse stijging van de toch al opgelopen lange rente, dan wordt de waardering van aandelen wel degelijk een probleem.
Desondanks blijf ik vooralsnog optimistisch. Op de kredietmarkten is er geen sprake van echte stress en de balansen van bedrijven zijn gezond. Amerikaanse high-yield spreads liggen zelfs lager dan vóór het conflict. Beleggers verwachten echter geen economische crisis. De combinatie van AI-investeringen, stevige bedrijfswinsten en de nog altijd redelijke economische groei houdt het risicosentiment overeind.
Europa blijft achter
Voor Europese beleggers verandert het speelveld wel degelijk. Europese aandelen zijn nog altijd goedkoper dan Amerikaanse en alleen sectoren als defensie, infrastructuur en financiële waarden profiteren van hogere investeringen en ruimere begrotingspolitiek. Het lijkt erop dat aandelen in Europa achterblijven totdat beleggers het feest elders op de wereld verlaten. Obligaties blijven – zeker voor buitenlandse beleggers die valutarisico afdekken – wel interessant. Het stabielere begrotingsbeleid in Europa biedt bovendien iets meer vertrouwen dan de almaar oplopende Amerikaanse schuldenberg.
De week in review
