Bron: BlackRock Investment Institute, Bloomberg, juni 2026. Opmerking: de grafiek toont de relatieve prestaties van energie- en elektriciteitsgerelateerde sectoren sinds begin 2025.
De heropening van de Straat van Hormuz zorgde vorige week voor lagere olieprijzen, maar beleggers doen er verstandig aan niet alleen de dagkoersen van olie in de gaten te houden. De gebeurtenissen benadrukken maar weer eens hoe afhankelijk de wereldeconomie nog steeds is van een beperkt aantal strategische knelpunten. Daarnaast groeit de vraag naar elektriciteit sneller dan verwacht.
De combinatie van geopolitieke onzekerheid en stijgende stroomvraag past perfect binnen wat ik altijd beschrijf als een wereld die wordt aangewakkerd door aanbodfactoren. Niet de vraagzijde van de economie bepaalt steeds vaker het groeipad, de inflatie en toekomstige rendementen, maar de beschikbaarheid van energie, grondstoffen, infrastructuur en menselijk kapitaal.
De tijdshorizon
Op de korte termijn draait alles om leveringszekerheid. Landen en bedrijven willen minder afhankelijk zijn van kwetsbare transportroutes en geopolitieke knelpunten. Dat creëert kansen voor producenten van vloeibaar aardgas buiten het Midden-Oosten, maar vooral voor bedrijven die energie-infrastructuur bezitten en exploiteren. Pijpleidingen, terminals, elektriciteitsnetten en opslagfaciliteiten zijn uitgegroeid van saaie nutsvoorzieningen tot strategische activa.
Op de langere termijn wordt de situatie nog complexer. De vraag is dan niet alleen hoe er voldoende energie kan worden geproduceerd, maar ook hoe dat tegen aanvaardbare kosten, met een hoge leveringszekerheid en binnen de klimaatdoelstellingen kan gebeuren. Voor Europa is die opgave penibel. De regio blijft voor een groot deel afhankelijk van geïmporteerde energie, maar investeert tegelijk fors in elektrificatie, energienetten en een grotere energieonafhankelijkheid. Dat vergroot de kansen voor sectoren die wij al langer positief beoordelen, waaronder infrastructuur, industrie en financiële dienstverlening.
Meer dan een energiesectorverhaal
Het is geen toeval dat energie dit jaar tot de best presterende sectoren behoort. Toch denk ik niet dat de oplossing ligt in een brede allocatie naar energieproducenten. De grootste kansen voor beleggers liggen juist in bedrijven die turbines bouwen, koper produceren, elektriciteitsnetwerken uitbreiden of energiestromen mogelijk maken, want die profiteren van aanhoudende investeringen.
Grote economische transities creëren vaak meer waarde in de infrastructuur eromheen dan bij de uiteindelijke exploitanten. Tijdens eerdere industriële revoluties was daar al sprake van. Wie spoorlijnen bouwde, verdiende vaak meer dan degene die een trein liet rijden.
Europa en strategische autonomie
Voor Europa is dit verhaal bijzonder relevant. Hogere defensie-uitgaven, investeringen in energiezekerheid en de noodzaak om de concurrentiekracht te versterken leiden tot een investeringscyclus die jaren kan duren. Hoewel Europa kwetsbaar blijft voor energieschokken, ontstaan daardoor ook kansen voor beleggers. Europese infrastructuurbedrijven, industriële ondernemingen en bepaalde financiële instellingen kunnen hiervan profiteren. Europa moet meer investeren en harder groeien. Heel simpel gesteld: Europa moet weer aantrekkelijk worden voor aandelenbeleggers.
Dat blijft een grote uitdaging. Voor het kopen van de brede index is er te weinig groei in Europa Dus zijn vooral obligaties interessant. De overheidsfinanciën lijken beter op orde dan in de Verenigde Staten en ook het lopende rendement is relatief hoog. Voor internationale beleggers die het valutarisico afdekken, is het rendement op Europese staats- en bedrijfsobligaties nog altijd concurrerend. Om de strategische autonomie van Europa te versterken, zal meer kapitaal naar de aandelenmarkt moeten stromen. Daarvoor moeten Europese bedrijven eerst winstgevender worden.
De week in review
